Hemen zaude: Hasiera Aktualitatea Bloga

Onkologikoa, guztiona

Integrazio funtzionala EZ da Integrazioa sistema publikoan. Bi gauza oso desberdin dira, eta integrazio funtzionalak ez du esan nahi, inondik inora, integrazioa bere osotasunean, eta Legebiltzarrak emandako mandatua Onkologikoa sistema publikoan, Osakidetzan, integratzea izan zen. Ostiraleko batzordean Osasun Sailak argi utzi zuen EZ duela Legebiltzarraren mandatua beteko.

Hasteko, esan beharra dugu gure ustez positiboa dela integrazioa funtzionala, alegia zerbitzuen bateratze eta koordinazioa, egikaritzea. Baldin eta borondate politikoa zintzoa baldin bada. Baina ez da nahikoa eta ez da bermea egiazko integrazio estruktural batetarako. Izan ere, egon daitekeen borondatearen arabera, planteatzen den integrazio funtzionalak zerbitzuetariko baten itxiera ekar dezake, eta horretarako “boleto” guztiak ditu Onkologikoak. Baldin eta Jaurlaritzak sustatu eta garatu beharreko hitzarmenean Onkologikoaren etorkizuna bermatzeko baldintzak ez baldin badira jasotzen.

Gure ustez, Kutxaren obra sozialaren norabidea eta gerentzia berriaren urratsak ikusita, gerta daiteke Onkologikoa husten joatea, zerbitzuak poliki-poliki Donostiako ospitale unibertsitariora bideratu, ondoren bideragarritasun eza argudio bezala erabiltzeko, langileak kaleratzeko eta azkenik Onkologikoa esku pribatuetan uzteko. Hori guztia finantziazio publikoarekin.

Beraz, Onkologikoaren finantziazioa %85 baldin bada, zergatik ez Onkologikoa osasun sistema publikoan integratu? Zein da arazoa?

Darpon jaunak eta bere taldeak emandako azalpenetan, sistema publikoan integrazioa gauzatzeko bermeak falta direla ikusi genituen. Onkologikoari etorkizuna eta orain arte euskal gizartean bete duen funtzioa betetzen jarraitzeko bermeak. Osasun batzordean besteak beste, eskatu genion:

- Orain arte eman ez dituen urratsak ematea, Legebiltzarrak emandako mandatua betetzeko eta sistema publikoan integrazio estrukturala gauzatzeko. Ondorioz, hitzarmenean jaso beharreko irizpideak hauek dira, besteak beste:

-Finantzazioa.

-Gaixoen deribazioa. -

Alde bakoitzaren konpromisoak.

-Gaixoen historialak eta itxarote zerrenden kudeaketa.

-Langileen inguruko konpromisoak. Gure ustez, beharrezkoa da azterketa bat egitea, ezaugarri guztiak kontuan izanez. Eta horren araberako integrazio prozesu bat planteatzea. Nola integratu sare publikoan. Denborak, faseak zehaztuz.

-Eraikinaren eta baliabide teknikoen ingurukoak.

EAJ Madrilgo parametroen sareetan

Oraindik ere hamaika ikustekoak jaioak gara! Erabat ulertezina egiten zait EAJko legebiltzar taldeak gaur izan duen jokabidea eta eman duen botoa. Ulertezina egiten zait alfonbra gorria jarri izana PSE-EEren eta PPren proposamen bati, non:

“- Espainiako estatuari babesa adierazten zaio, adieraziz aipaturiko zuzenbide estatuak, herritarren eskubideak eta askatasunak bete- betean bermatzen dituela.

-Adierazten da ez dagoela batere problemarik ideia politikoak defenditzeko, baldin eta legalitatearen esparruan planteatzen badira.

-Adierazten da ez dagoela preso politikorik…”

Jokabide horren aurrean, mila galdera etortzen zaizkit burura, mila galdera eta mila erantzun. Baina kezkagarriena: zein demokrazia eredu babestu eta garatu nahi dute Urkulluk eta EAJk? Non geratzen dira pertsona guztien eskubide guztien defentsa? Euskal Herrian ez da egon eta ez dago gatazka politikorik?

Guzti horrek iradokitzen digu EAJ Madrilgo gobernu eta alderdien parametroetako bakearen eraikuntzan eroria dagoela dagoeneko, guztion eta guztiontzat bake eta elkarbizitza eraikitzen ahalegindu beharrean.

Poderoso caballero es Don Petróleo

Dani Maeztu 2013/05/07
El lehendakari prefirió alejarse de los numerosos planes, programas, documentos, etc. que tiene la administración en algún cajón de Lakua. Decidió defender el pasado y la apuesta por el petróleo

Palabras y hechos. Virtualidades y realidades. Lo potencial y lo realizado. Términos todos ellos opuestos, antónimos, que dibujan la diferencia entre un gobierno firme y sincero; y otro modelo de gobierno que basa su administración básicamente en estrategias de comunicación y marketing. La brecha que separa un grupo de términos y otro es cada día más amplia, y de eso se deriva el cabreo que tiene la sociedad actualmente.

Necesitamos representantes más sinceros, más transparentes. Que no defiendan hoy una teoría en una comparecencia pública, y que mañana administren el país según la teoría contraria. Representantes públicos que unan sus discursos con sus hechos. Cuanto más cerca estén ambas cuestiones, antes mejoraremos la imagen pública que tiene la sociedad de nosotros y de nosotras. Y lo necesita la sociedad en general; no es una cuestión únicamente que compete a la clase política.

Explico esto porque en el ámbito medioambiental, muchas veces obviado por la opinión publicada, esta fisura entre el discurso y la acción es espectacular. Tristemente. El último acontecimiento indignante es la inauguración de la planta de coque de Petronor en Muskiz. Un acto que habría podido servir para, definitivamente, y aprovechando el eco «rosa» de la presencia del Príncipe, introducir el debate sobre el modelo energético de Euskal Herria. Sin embargo, la variable medioambiental y de modelo energético quedó difuminada, por la ausencia, premeditada o no, del lehendakari en el acto.

Lo que sí se escucharon fueron las palabras del portavoz del Gobierno Vasco, diciendo lo siguiente: «Por eso saludamos este esfuerzo inversor de Petronor. Porque es sinónimo de confianza en el futuro. Porque simboliza el punto de inflexión; el deseado reinicio de la actividad económica, del consumo, del crecimiento y del empleo». Todo ello, en referencia a la inauguración de la planta de coque. Esas palabras fueron una loa al modelo energético que capitaliza el petróleo; y al mismo tiempo, una traición nítida al discurso público que hace la administración vasca a favor de la renovación del modelo energético, traición que, seguramente, es consecuencia de la hipoteca que algunos partidos tienen con el capital.

Quienes nos oponemos a ese modelo energético estamos convencidos de que el futuro de la actividad económica no pasa o no debería pasar por el petróleo. De hecho, todos los datos apuntan a que la dependencia con esta materia prima nos puede condenar a una dependencia futura insostenible, materialmente, medioambientalmente y económicamente. Por ello, tras escuchar al portavoz del gobierno decidimos interpelar al lehendakari sobre esa aseveración que se redacta algunas líneas más arriba.

La respuesta fue digna de Sálvame deluxe o cualquier programa parecido. No nos interesaban las excusas de por qué Urkullu faltó a aquella inauguración; el marco del debate, para nosotros y nosotras, era otro. Lo único que pudimos rescatar de su intervención fue una defensa de Petronor y su apuesta por la planta de coque, porque según su visión, es un elemento importante en el futuro industrial y energético de Bizkaia y Euskadi. Y por supuesto, salió el tema de los más de 700 millones que Petronor aporta al fisco vizcaíno. He ahí la cuestión que empaña cualquier argumento medioambiental. Poderoso caballero es don dinero, venga de donde venga. Aunque venga de una planta que a día de hoy no tiene licencia de actividad y de obras para la nueva planta de coque; aunque venga de una planta que solo en 2012 tiene más de 4 episodios de emisiones incontroladas, que han sido denunciadas por los vecinos que las sufren.

La brecha entre el discurso y la acción de gobierno llega cuando se sacan de los cajones a los que han sido condenados los múltiples estudios que abordan el cambio climático. Actualmente, no hay estudio que se precie que a la hora de abordar el cambio climático que no hable de la necesidad de abandonar el consumo de combustibles fósiles y la necesidad de hacer una apuesta clara por fuentes de energía renovable. Si acudimos a diferentes planes que ha publicado en los últimos años el propio Gobierno Vasco (véase el Programa Marco Ambiental 2011-2014; Plan Vasco de lucha contra el cambio climático 2008-2014; o la Estrategia Energética de la CAPV E2020), encontraremos objetivos y acciones concretas que van en la línea del abandono de las energías fósiles y su sustitución por las renovables, con el objetivo de reducir los gases de efecto inverna- dero. También estamos convencidos de que mantener la apuesta por las energías fósiles no generaría más empleo y actividad económica que la apuesta por las energías renovables. Más bien todo lo contrario. Una revolución energética de transición, con el objetivo puesto en un mínimo de 20% de fuentes renovables como aportación al sistema energético de la CAPV en el 2020, supondría miles de nuevos empleos. Y todo ello contribuiría a, precisamente, cumplir lo que se recoge en el Plan Vasco Contra el Cambio Climático. Volvemos a lo anterior: se acercarían las palabras a los hechos; los discursos a las acciones.

Sin embargo, el lehendakari prefirió alejarse de los numerosos planes, programas, documentos, etc. que tiene la administración en algún cajón de Lakua. Decidió defender el pasado y la apuesta por el petróleo. Todo ello aderezado con dosis de frivolidad, al comparar las emisiones de Petronor con las que provoca un día y medio de tráfico en Donostia. El Señor Urkullu, les vino a decir a los habitantes de Muskiz que seguirán recaudando por 7.000 habitantes y respirando por la contaminación de 200.000, todo un consuelo.

Zaindu beharreko harribitxia

Krisi garaiotan, inoiz baino beharrezkoagoa da herritarrei osasun estaldura ematea. Eta horretarako, urteetan eraikitako egitura mantendu, zaindu eta bizkortzea, harribitxia bailitzan.

Harribitxi hori Osakidetza da. Jaurlaritzak duen eta Euskal Herriko enpresa, aberastasun sortzaile eta banatzaile garrantzitsuena. Batez ere, aberastasun banatzaile garrantzitsuena. Ez du falta egiten ez dakit zelako eta nolako enplegu planak asmatzea, etxean bertan daukagunean, eta gainera bitarteko hori sistema publikoak bermatu beharreko ongizatean gakoetariko bat denean. Bitarteko garrantzitsua dakagu enplegua mantentzeko; baina ez, kontrako bidea hartu da.

Aplikatzen hasi diren neurriekin, Osakidetzaren zutabeak deseuztatzeari ekin zaio, sistema publikoa argaltzeari ekin zaio, eta ondorioz, kalitatean, hobeto esanda herritarrak artatzeko zerbitzuan, eragin zuzen zuzena du. Dagoeneko, errealitate bilakatzen hasi da zoritxarrez. Gure zentro eta ospitaleetatik buelta bat ematea besterik ez dago. Eta kontuz! Ez gara ari gure profesionalei ezer leporatzen. Baina berauei bitartekoak ez bazaizkie eskaintzen, baldintza duinak ez bazaizkie eskaintzen…Eta ez naiz ari soldataren mailaz. Haratago noa. Azkenean lan zamak igotzen dira, ordezkapenak ez badira betetzen, bakoitzak artatu beharreko gaixo kopurua igotzen da, pazienteari ezin eskaini behar adina denbora; itxarote zerrendak gora. Denborarekin jasanezina bilaka daitekeen egoera.

Iaz, urte osoan zehar lanean ziharduten behin behineko langileak aurten soilik hilabete batean aste bukaera bat edo beste lan egin dute soilik. Guztiok ditugu han hemenka ezagunak, eta ziur nago datu horiek eskura ditugula, zer esanik ez Osasun Sailean. Eta ez naiz ari 25 urteko gaztetxoez, baizik eta urteak daramaten eta esperientziadun langileez; bereziki kategori baxuenetako langileez ari naiz: erizainak, administrariak, auxiliarrak, zeladoreak… Errealitate gordina hurbiletik egiazta genezake.

Garaiz gaude abian jarri diren politika murriztaileak bertan behera utzi eta bestelako norabidea hartzeko. Osakidetza herritarren aldeko norabidean jar dezakegu oraindik: enplegua mantenduz, osasun estaldura mantenduz, eta urteetan eraikitako Osakidetzaren egituraketa ondarea mantentzearekin batera, zainduaz. Guztiok irabaziko dugulako.

Erantzukizunaren izenean

Hurrengo asteartean ezagutuko ditugu Jaurlaritza berriaren 2013rako aurrekontuak, Urkulluk lehendakari kargua hartu zuen egunetik aurkeztuta daudela sinetsarazi nahi izan digutenak. Orduan ezagutuko ditugu zeintzuk diren EAJren benetako asmoak, orain arte pildora txikietan eta ondo dosifikatuta eman diotelako gizarteari horren berri.

Hasiera hasieratik, aurrekontu horien onarpena obsesio bilakatu da gobernu berriarentzat. Aldez aurretiko inolako lanketa kolektibo gabe, “estabilitate instituzionalaren”  eta erantzukizunaren izenean, aurrekontuak ezagutu gabe, berauen onarpenerako txeke zuria eskatu zaigu gainontzeko alderdioi. Eta orain, aurrekontuak jendaurrean aurkezteko bezperan, joko maltzurrari ekin dio Jaurlaritza berriak, eta horiek onartu ezean, gizarte zerbitzuak, osasun zerbitzuak edota hezkuntza zerbitzuak kolokan egon daitezkeela azpimarratzen dute, erantzukizun guztia oposizioko taldeen esku utziz. Estabilitate instituzionala delakoaren izenean, txeke zuria eskatzen ari zaizkigu, zertarako, eta erakunde batek daukan tresnarik eta bitartekorik funtsezkoena aurrera ateratzeko, baina aldez aurretik taldeekin edo eragileekin lanketarik egin gabe eta adostasun zabalak bilatu gabe. Are okerragoa, adostasunak bilatzeko ez dute asmorik azaldu, eta gobernuaren irudia sendoa izatea baino ez dute bilatu.

Adostasunaren izenean guztia. Adostasun zabalak. Eta gure galdera da: adostasunak, adostasun zabalak,  zertarako? Benetan aurrekontu eraginkorrak lortzeko? Krisira eraman gaituzten politika publikoak aldatzeko? Edo eta langabezian sakontzeko, sistema publikoa argalduz, behin behineko langileak etxean utziz, ordezkapenak ez beteaz? Sistema Publikotik kontzertazioaren bidez esparru pribatua indartzeko? Galdera horri erantzun dio azken egunetan Erkoreka Jaurlaritzako bozeramaileak, eta enplegu publikoa deuseztatuko dutela aitortu du. Eta dekretuz ere onartu dute langile publikoek astean 35 ordu baino gehiago lan egin behar izatea. Pixkanaka, baina EAJ ari da bere hankatxoa erakusten. Jaurlaritzara heldu zirenetik enpleguaren sorrera abiapuntu eta ardatz nagusi izan dutela adierazi dute, baina neurri bat bera ere ez dute hartu enpleguaren sorrera bultzatzeko, eta hartu dutena, dekretuz gainera, enpleguak deusezteko izan da. Kasu honetan, enplegu publikoa, sektore pribatua gero eta indartsuago izateko.

Behin eta berriro, komunikabideetan Erkidegoko patronalaren aldetik adierazten zaigu adostasuna eta, beraz, aurrekontuak aurrera ateratzea, ezinbestekoa dela daukagun Ongizate Estatua mantentzeko eta sendotzeko. Galdera da: zein ongizate estatu? 2006ko abendutik orain gobernuan dagoen alderdi berberak ezartzen joan den politika neoliberalekin, eta bereziki politika fiskal eta sozial atzerakoi eta pribatizatzaileekin suntsitzen joan den Ongizate Estatu hori?

Esan bezala, hauteskundeak irabazi zuenetik pildora txikietan “saldu” digu bere errealitatea eta asmoa EAJk. Kanpaina aurretik, funtsezko arlo nagusietan, hezkuntzan, osasunean eta gizarte zerbitzuetan, ez zen murrizketarik egingo. Horren ondoren etorri zen dohikuntzak egiteko premia adieraztea. Eta azken urratsa izan da EAJren ingurutik etortzen hasi zaigun mezua: oinarrizkoak diren zerbitzu publikoak berdefinitu beharra izango dela. Honek guztiak gehiegi gogora arazten digu PPk Espainiako Gobernua hartu zuenean jarraitutako gidoiari. Eta UPNren jokabideari.

Daukagun egoera benetan latza da. Oso latza. Datorkiguna zenbakitan adieraztearren: Kultura Sailean %22ko murrizketa izango dela aurreratu dute, eta gizarte politiketan eta enpleguan %24koa. Horren traslazioa egin beharko genuke gainontzeko esparruetara. Eta Madrildik datorkigun erasoak ez du bidea errazten. Beste kontu bat da, Madrilgo egoera eta murrizketak probestea atzeko atetik pribatizazioan sakontzeko, aukera berdintasunarekin, ekitatearekin amaitzeko; bakoitzak duen maila ekonomikoaren araberako hezkuntza edo osasun zerbitzua jasotzeko. Eta horrela, poliki-poliki, gizartearen oinarri demokratikoak ahultzen joateko. Raxoiren gobernuarekin fondo ideologikoa konpartituz: zentralismoa, pribatizazioa, herritarren eskubideak pribilegio bilakatuz.

Aurreko astean grafikoki adierazi zuen hori guztia Alfonso Alonso Kongresuko PPren bozeramaileak: EAJrekin oso harreman ona eta egoeraren irakurketa partekatua egiten zutela, eta hori beste esparru batzuetara ere zabaldu beharra dagoela.

Beraz, EAJk egin du bere hautua, eta hori ez da krisira ekarri gaituzten neurri eta politikak eraldatzetik etorriko. Aitzitik, orain arte indarrean jarri diren politiketan eta neurrietan sakontzeko asmoa inoiz baino garbiago azaltzen ari dira jeltzaleak, eta hurrengo asteartetik aurrera, ageri-agerikoa izango da, behin aurrekontuak aurkeztuta.

Jaurlaritza berriak ezin duena da erantzukizunez jokatzeko eskatzea gainontzeko alderdioi, bere aurrekontuak besterik gabe aurrera ateratzeko. Erantzukizuna beste era batera ulertzen dugu guk. Erantzukizunez jokatzea da herritar orori bere eskubideak eta zerbitzuak bermatzea, ongizate estatua bermatzea eta indartzea edota kalitatezko enpleguaren sorrera bultzatzea.

Onkologikoaren pribatizazioa

Onkologikoak funtzio oso garrantzitsua betetzen du sistema publikoan. Herritar oro, artatuz minbiziaren prebentzio, diagnostiko eta tratamenduan. Agerikoa da Onkologikoaren erreferentzialtasuna, bai herritar eta bai esparruko profesionalentzat.

Helburu publiko eta soziala duen zentro Onkologikoa, gipuzkoarrek eginiko ekarpen ekonomikoaz gain, Osakidetzarekin orain arte izandako hitzarmenaren ondorioz, erkidego honetako herritarrek beraien zergen bidez, diru publikoaz aurrera irten da, urteak eta urteetan. Beraz, nabarmen geratzen da bere jatorri, ardura eta kudeaketa zatirik handienean, gehiena ez izatearren, publikoa dela. Jatorri, bokazio eta helburu soziala. Herritar oro, dena delarik hauen jatorri, maila ekonomiko zein soziala, inolako salbuespenik gabe artatzeko. Zerbitzu unibertsal eta kalitatezkoa bilakatuz.

Baina zein da arazoa? Orain arteko egitura, egun batetik bestera kolokan jarri dela. Kolokan baino, hobeto esanda, bukaera eman nahi zaiola jatorri, bokazio, helburu, kobertura sozial, publikoari. Hori da ikusten ari garena, kezkatzen gaituena eta gertatzerik nahi ez duguna. Azkenean, gertatu daitekeena era oso xinplean laburtu daitekee:

1.-Osasuna negozio bilakatzeaz gain, minbiziaren prebentzio, diagnostiko eta tratamendua bakoitzak duen maila ekonomikoaren araberakoa izango dela.

Europako erreskatearen mehatxupean, Espainiako erreinuak onarturiko erreformen ondorioz, Legebiltzar honetan onartu zen Kutxen Legearen laguntza “estima ezinaz”, obra soziala desagertzeko bidean jartzeaz gain, pribatizazioari ateak ireki zaizkio, eta ondorioz Onkologikoa bete betean ukitzen du. Esparru pribatura inolako lotsarik gabe sartzeko aukera ahalbidetuz. Bizkarra emanez esparru publiko eta estaldura unibertsalari. Eta hori da bereziki kezkatzen gaituena: ESTALDURA UNIBERTSALA Eta Onkologikoa ez bilakatzea BIDERAGARRITASUN EKONOMIKOA helburu duen etsipenak hartutako gaixoak lobby farmazeutikoen menpe erabiliko dituen zentroa.

 

Beraz, Osasun Sailak, nahiz eta berez bere ardura ez den, baina duen herritarrekiko duen arduragatik. Duen ardura publiko, sozial eta politikoagatik, ezin du utzi, eragotzi beharko luke, Onkologikoa  esku pribatuetan geratzea. Herritarren jabegokoa den erreferentziazko zentroa, Onkologikoa, sistema publikoaren baitan txertatzea. Horrela Osasun Sistema Publikoaren kalitatea hobetuz, kalitatean irabaziz, eta herritarren osasuna, ekonomiaren gainetik jarriaz. Alegia, Pertsonak ardatz bilakatuz, eta ez ekonomia.

Ezin delako onartu, krisi ekonomiko espekulatzailearen ondorioz, eta batzuen gose ase ezinaren ondorioz, herritarrak, langileria, Onkologikoak ordaintzea.

Erakundeak, eta Jaurlaritza hau ezin dira geratu ezer egin gabe.

Ez da nahikoa Kontzertaziorako hitzarmena berritzearekin.

Kontzertazioak ez du bermatzen Pribatizazioari ateak ixtea.

Are gutxiago, kanpoko enpresa batetako kudeatzaileak ezarritako helburuak onartu behar baldin baditu. Kontzertazioak ez du bermatzen orain arte Onkologikoak bete duen funtzioa eta helburua betetzen jarraitzea. Are gutxiago, kanpoko enpresa batetako kudeatzailea jarri denean, enpresa pribatu batekin egin den hitzarmenaren ondorioz, eta berorren helburua, urte bukaeran erregistro merkantilean irabaziak, etekinak, aurkeztea denean. Eta orain arteko Onkologikoaren funtzioa aldatzea: alegia, prebentzio, diagnostiko eta tratamendutik, eta III.mailako ikerkuntzatik; Igo eta II.mailako ikerkuntzara iragatea, 3 urtetan etekinak lortzeko eta “Osasun Turismoa” bultzatzeko.

Non geratu da helburu Soziala eta Publikoa zuen gure Kutxa? Zertan bukatu behar du herritarren ekarpen ekonomikoarekin lortu den Obra Sozialak?

Beraz, non geratzen da Sistema publikoak  bakarrik bermatzen duen herritarren Osasunaren defentsa? Sistema Publikoak herritarren Osasun eskubide gainerako irizpideen gainetik defendatzen du. Bestelako sistemetan egiten ez den bezala. Onkologikoaren sorrera estatutuetan oso argi agertzen da: irabazi asmorik gabeko entitatea dela. Ez dut uste horrek inolako azalpenik behar dituenik. Baina orain, dena hankaz gora jarri nahi da, txanpon batzuen trukean, herritarren Osasunaren gainetik.

Horregatik, gaurkoan Osasun Sailburuari eskatu nahi diogu, mimo handiz har dezala Onkologikoaren afera. Eta Sistema Publikoan INTEGRATU dezala.INTEGRAZIOA bultzatu dela. Badakigu egun batetik bestera egitea ez dela erraza izango.

 

 

Baina poliki poliki etenik gabe egin daiteke, baldin eta borondate politikoa baldin badago. Baldin eta Osasun Sistema publikoan sinesten baldin baduzue eta herritarren Osasuna defendatu nahi bada. Osasuna, negozioaren aurretik. Hori bakarrik Sistema publikoak bermatzen du. ONkologikoaren integrazioak izugarri hobetuko luke sistema publikoaren kalitatea. Ez al dugu hori bilatzen? Erreferentzialtasuna, kalitatea, herritar guztien osasun eskubidea bermatzea. Baliabideak optimizatuz, Bideragarritasun soziala helburu izanda, termino merkantilistak alboratuz.

 

 

 

 

 

PP, EAJren koartada perfektua

Gizarte kohesionatu baten zutabe nagusietakoa da zalantzarik gabe Osasun, Hezkuntza, eta Zerga Politikekin batera. Bigarren mailako herritarrik ez sortzeko, aukera berdintasuna pertsona guztiei inongo salbuespenik gabe bermatzeko. Eta horretarako bide bakarra, Administrazio Publikoak, sistema publiko indartsua sustatu eta garatzea izatea da.Noski, baldin eta Ongizate Estatua bada gure xedea.

Egia esan askotan ez da ulertzen, batzuontat zeintzuk diren lehentasunak.

Berrordainketa sanitarioaren gaian agerian geratzen da zein den Espainiako eskuin zaharkituaren eta bere apostoluen jarrera: herritarrei beraien Osasun babeserako eskubidea bermatu beharrean, ekonomia espekulatzaileak sortutako zorra ordaintzea? Herritarrak alboratu, botere ekonomikoen menpe jarriaz sistema publikoa? Industria farmazeutikoen, multinazionalen menpe? Hori da nahi duguna?. Herritarrei osasun babeserako eta prebentziorako eskubidea ukatu. Helburu neoliberal nagusiarekin: sistema publikoa pribatizatu.

Eta horren aurrean, EAJren Eusko Jaurlaritzak zer egin behar du? Epelkerian jarraitu. Krisia aitzakia hartu, Rajoy-ren gobernuak aplikatutako murrizketak aitzakia hartu eta horrela, dagoeneko hasia dagoen pribatizazioan sakondu, inolako erreparurik gabe? “Koartada perfektua”. Hori da, legegintzaldiko helburua gobernu berriarena? Pentsatu nahi dugu ezetz. Horrela bada, aurrez aurre topatuko digulako.

Orain arte Eusko Jaurlaritzaren aldetik entzun izan dugun gauza bakarra da, “legediak ez diela beste aukerarik uzten”, “Juridikoki bide guztiak agortuko dituzuela”. Baina ez  dugu jarrera aktiborik ikusi.

Eusko Jaurlaritzari eskatu nahi diogu eta eskatzen diogu ez geratzea soilik desadostasuna agertzen. Eta horretarako egon daitezkeen bide desberdinak erabiltzea. Ez dago erdibiderik. Ez gabiltza eskatzen guk egiten ez duguna egiteko eskatzen, eta gainera mahai gainean proposamen desberdinak jarri ditugu: aukera bat izan daiteke AHTrekin egiten den bezala, Kupotik deskontatzea. Lehentasuna pertsonak baldin badira eta ez zementoa, zergatik ez erabili kupoa berrordainketa ez aplikatzeko, esaterako? Kontzertu ekonomikoko Legeak, bere 4. Xedapen gehigarrian horretarako aukera ematen digu.

Guk garbi daukagu, administrazio publikoa dela BERMEA. Administrazio publikoaren lehentasuna izan behar da, Osasunaren babesa izateko eskubidea herritar orori bermatzea. Eta horretarako, osasun sistema publiko integrala, unibertsala, kalitatezkoa eta dohakoa bermatzea. Darpon jauna, Urkullu jauna zuen esku dago.

Beraz, aitzakia gisara ulertuko genuke gobernu honek pilota Madrileko teilatuan edo eta TCan jarriko balu, zeren pilota gobernu honek baitu bere teilatuan.

Ezin dugu onartu krisia erabiltzea ongizate estatuarekin amaitzeko. Arreta sanitarioa merkatura ateratzeko.

 

Escocia y la Unión Europea

Los independentistas escoceses ha creado la red 'Yes Scotland' para impulsar la independencia: www.yesscotland.net. Es un foro de impulso y divulgación del proceso.

Acaban de publicar en su página web un post sobre la postura de la Unión ante la independencia de Escocia y su estatus en ella. Aquí debajo lo transcribo.

"Razones jurídicas y prácticas, así como el simple sentido común dictan que una Escocia independiente seguirá siendo parte de la Unión Europea, el presidente ejecutivo de Escocia Sí Jenkins Blair, dijo hoy.

"Si el pueblo de Escocia desea permanecer en la UE, es inconcebible que se viese obligado a dejar o que hubiese algún caso en el cual la UE no desease que Escocia fuese miembro", dijo.

Sr. Jenkins dijo que el voto Sí en el referéndum conduciría a un período de negociación con el Reino Unido y la Unión Europea antes de Escocia se convirtiera en independiente. La independencia no va a suceder el día después del referéndum, pero el Gobierno escocés ha dicho que las próximas elecciones escocesas en 2016 serán las primeras para un parlamento independiente

"Entre el referéndum y el Día de la Independencia, Escocia seguirá siendo parte del Reino Unido y parte de la UE y podrá negociar las condiciones de adhesión a la Unión Europea desde el interior de la UE. Como lo hemos dicho en repetidas ocasiones, en ningún momento se deja de Escocia ser parte de la UE.

"Esto ha sido confirmado por una serie de opiniones de expertos. Graham Avery, quien trabajó durante 40 años como funcionario de alto nivel en el Gobierno y Bruselas, y tomó parte en las negociaciones sucesivas de ampliación de la UE, dice que el punto crucial es que Escocia ha estado en la UE desde hace unos 40 años y la población de Escocia ha adquirido derechos como ciudadanos europeos. "

El Sr. Jenkins dijo que la afirmación de la campaña del No que Escocia sería expulsado de la UE no tenía sentido, y no ha sido apoyada por los últimos comentarios de José Manuel Barroso, presidente de la Comisión Europea.

"Los comentarios del Sr. Barroso están cuidadosamente redactados, porque sabe que las sugerencias de Escocia sería expulsado de la UE no tienen sentido. Piense en lo que esto significa, no para Escocia, pero para otros países de la UE. Países como España perderían acceso a las pesquerías escocesas aguas - esto tendría un efecto diezmando a la industria pesquera española.

"Significaría que todos los estudiantes de la UE en Escocia tendrían que dejar su carrera universitaria o empezar a pagar tasas como estudiantes internacionales - es alguien creíble que sugiere que esto se permite que esto ocurra, teniendo en cuenta los miles de costos y la interrupción de las familias en toda la UE cara? "

"La UE perdería un contribuyente neto - que resulta en recortes presupuestarios para programas clave de otros Estados miembros.

"Cada programa existente de los fondos estructurales de la UE para la Política Agrícola Común tendría que ser reescrita, y decenas de miles de ciudadanos de la UE que viven en Escocia perder derechos importantes".

"Ningún país de la UE va a querer que esto suceda o va a dejar que esto suceda. Esa es la razón por una Escocia independiente se mantendrá dentro de la UE".

Kataluniako hauteskundeez bi kontu

Egun hauetan irakurri ditudan emaitzen analisietan atentzioa eman dit eskainu-kopuruez aritzea eta ez boto-kopuruez ondorioak ateratzeko

Ez dugu hemen juzkatuko estatuko komunikabide gehienek eginiko analisi okerrak eta gaiztoak, hots, CiUren eserleku-galerak independentismoaren porrota izan dela. Ameskeria, nahia edo guraria da. Errealitateak besterik dio, egoskorra beti: erabakitzeko eskubidearen eta prozesu subiranistaren alde dauden indarrek boto gehiago eta eserleku gehiago lortu dituzte 2010ean baino.

Indar subiranistak:

  • CiU, ERC, ICV eta SI 2010ean: 1.755.748 boto eta 86 eserleku
  • CiU, ERC, ICV, CUP eta SI 2012an: 2.109.776 boto eta 87 eserleku

Indar espainolistak:

  • PSC, PP eta Ciutadans 2010ean: 1.068.453 boto eta 49 eserleku
  • PSC, PP eta Ciutadans 2012an: 1.257.361 boto eta 48 eserleku

Datu bat argi dago: indar subiranistek gora egin dutela boto eta eserlekuetan, baina indar espainolistek botoetan gora egin badute ere, eserleku bat galdu dutela. Botoetan igotzea parte hartzea 10,7 puntu emendatu delako jazo da. Nora joan dira abstentziotik atera diren boto-emaile horiek? Ba nagusiki indar subiranisten blokera. Guztira, 543.000 pertsona gehiagok eman dute botoa eta horietatik 354.028 bloke subiranisteko indarren aukeratu dute. Beraz, parte hartze handiagoa posizio subiranistaren aldekoa izan da.

Beste analista batzuk CiUren jaitsiera eta ERCren igoera unibokoki lotu dituzte. Eserlekuei erreparatuta horrela dema: CiU 12 galdu eta ERCk 11 irabazi. Botoen datuek ez darakusate horrelakorik: CiU 107.342 boto galdu ditu eta ERCk 269.661 boto irabazi. Alderdien arteko boto-fluxua nondik-norakoa den jakitea ez da erraza, are gehiago parte hartzea asko igo delako. Hala ere, ERCk CiUrengandik botoak jaso dituela ez dago dudarik, baina beste kala batzuetan arrantza ere egin duela agerikoa da. Non? Ba, abstentzioan bereziki esango nuke nik. PSCtik ere etorriko zitzaizkion botoak jakina, ez asko hala ere.

Botoen datu horiek arrastorik ematen al duten balizko independentziari buruzko kontsultaren emaitzez? Hauek hauteskunde legegileak izan dira eta ezin dira oso-osorik erkatu kontsulta batekin, nahiz eta independentziaren kontsultari buruzko jarrera programa guztien erdigunean egon. Alabaina, joera-adierazle izan daitezke eta horrek esango luke Kataluniaren independentziaren aldekoak nagusi diratekeela balizko kontsulta batean.

 

 

Irekia, el juguete roto de López

Igor Lopez de Munain Ganuza 2012/11/16
En política ser consecuente no es solo una máxima moral, es una obligación contractual hacia para con la ciudadanía. Cuando desde el Gabinete López se presentó la iniciativa IREKIA, se nos volvió a hablar de varias ideas claves para la acción política actual. Así, Irekia debía convertirse en la herramienta de comunicación del Gobierno Vasco con la ciudadanía, permitiendo por un lado, mejorar en conceptos como el de la transparencia en la gestión y cercanía del ejecutivo; y por otro lado, ofreciendo una herramienta participativa que posibilitaría el intercambio de opiniones y la creación de una ventanilla ciudadana online.

El paso del tiempo dejó claro también dos cosas. Por un lado, que del dicho al hecho, en el caso de López, no solo hay un trecho sino un abismo; y por otro lado, que cuando la política se hace simplemente para conseguir titulares y no para cambiar realmente las cosas son más los problemas que se crean que las soluciones que se aportan.

Irekia nació ya sin contenido, con una gran inversión en tecnología, en medios técnicos y humanos que han sido desaprovechados y utilizados únicamente por el Gabinete López para su promoción y proyección pública. Irekia desde el principio deja de ser una herramienta para la participación política y comunicativa, se quita la careta y se pone manos a la obra en ser el auténtico medio de comunicación del que dispone López en su legislatura. Sabedor de lo difícil que lo tiene en los medios privados no adscritos al PSOE, utiliza la comunicación pública e Irekia como altavoz de su persona y de su Gabinete. Mientras la ciudadanía preguntaba, Irekia solo editaba y redactaba la política comunicativa del Gobierno, utilizando la herramienta de una forma unidireccional sin fomentar la interacción y la participación de las y los usuarios. Desde el principio, nadie se ocupó de atender esa ventanilla online que decían tener abierta.


El próximo Gobierno tiene entre las manos todo un reto. Por un lado, se cuenta con una herramienta comunicativa que en términos de posibilidades está muy por encima de las herramientas que utilizan estados europeos; pero por otro lado, no se cuenta ni con una experiencia acumulada en la participación ciudadana al más alto nivel ni tampoco con los medios personales necesarios que una política participativa exigiría.

Por lo pronto, hay que dejar claro que el dinero no es la solución; el problema de Irekia no es un problema económico, es un problema de objetivos. No ha existido un análisis de necesidades de la ciudadanía, no ha existido un proceso pedagógico que ayude a poner en marcha de forma gradual tal proyecto, no ha existido voluntad política de que fuese en ningún momento una herramienta útil ni para el Gobierno ni para la ciudadanía. En definitiva, urge hacer las cosas sabiendo qué se quiere hacer y no conseguir titulares.

La política participativa no se basa únicamente en los canales de comunicación, sino también en la forma de hacer política. La participación no debe encuadrarse en el tramo final, en el de la explicación; debe encuadrarse en la configuración inicial de la misma acción política. No solo es preguntar, es escuchar de manera activa y sobre todo tener claro una cosa: las personas que nos dedicamos a la política no debemos ser comerciantes de ideas, ni proyectos, sino ser los actores que acerquen la toma de decisiones y empoderen a la ciudadanía. La gestión de lo público es una responsabilidad y no únicamente una oportunidad de proyección personal.